SZYJA:
Mocna, dobrze umięśniona, bez podgardla. Ustawiona pod kątem około 45 stopni w stosunku do linii grzbietu.

TUŁÓW:
Górna linia płynnie przebiega od nasady szyi przez kłąb i lekko opada w kierunku zadu, który także jest lekko spadzisty. Grzbiet mocny, prosty i dobrze umięśniony. Lędźwie szerokie, mocne, dobrze umięśnione. Zad długi i lekko spadzisty, pod kątem około 23 stopni do poziomu, płynnie przechodzi w nasadę ogona.
Klatka piersiowa: Szeroka, o długim mostku. Głębokość klatki piersiowej wynosi 45 do 48% wysokości w kłębie. Żebra umiarkowanie wysklepione. Wadliwe są zarówno klatka beczkowata, jak i płaska.

OGON:
Sięga co najmniej do stawu skokowego, ale nie dalej niż do połowy długości śródstopia. Noszony szablasto, w ruchu i przy pobudzeniu może być wzniesiony wyżej, ale nie powyżej linii grzbietu. Sierść na ogonie tworzy niewielką szczotkę. Jakiekolwiek zabiegi chirurgiczne, mające na celu korekcje ogona, są zabronione.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: Widziane z boku proste, widziane z przodu - idealnie równolegle.
Łopatki: Tej samej długości, co ramię, tworzą z nim kąt ok. 90 stopni (idealnie), w praktyce do 110 stopni. Łopatka i ramię dobrze umięśnione i przylegające do tułowia.
Łokcie: Nie mogą być wykręcone na zewnątrz, ani do wewnątrz, tak w postawie, jak i w ruchu.
Przedramiona: Proste, suche, dobrze umięśnione, równoległe jedno wobec drugiego.
Śródręcza: Ich długość wynosi około 1/3 długości przedramienia; są nachylone względem niego pod kątem 20 do 22 stopni. Śródręcza zbyt skośnie ustawione lub zbyt pionowe są wadliwe, ponieważ zmniejszają wytrzymałość.
Łapy: Raczej okrągłe, zwarte i dobrze wysklepione, opuszki mocne, pazury mocne i ciemne.
Kończyny tylne: Trochę odstawione do tyłu, oglądane z tyłu - równoległe względem siebie.
Uda: Szerokie i dobrze umięśnione.
Podudzia: Mniej więcej tej samej długości, co uda, tworzą z nimi kąt około 120 stopni.
Stawy skokowe: Mocne i wyraźne.
Śródstopia: Pionowe.
Łapy: Zwarte, lekko wypukłe, opuszki twarde i ciemne, pazury mocne, ciemne i wysklepione.

RUCH:
Owczarek niemiecki porusza się kłusem, a odpowiednie i harmonijne kątowanie pozwala na dobry wykrok kończyn przednich i daleki zasięg kończyn tylnych, przy zachowaniu pewnej linii grzbietu. Niewskazane jest zbyt głębokie kątowanie kończyn, bo zmniejsza ono wytrzymałość ruchu. Prawidłowo zbudowany i kątowany owczarek porusza się przestrzennym, wydajnym i niskim kłusem, który wydaje się niezmordowany. W ruchu głowa jest wysunięta ku przodowi, ogon lekko wzniesiony, a linia górna powinna bez większych zaburzeń przebiegać płynnie od końców uszu aż do końca ogona.

OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: Niezbyt ściśle przylegająca, ale bez fałd.
Sierść: Składa się z włosa okrywowego i podszerstka. Włos okrywowy powinien być długi, miękki i nie być ściśle dopasowany, na uszach, na tylnych stronach kończyn, do śródręcza i stawu skokowego tworząc flagi, na udach puszyste, jasne portki. Ogon puszysty z obfitym pióropuszem od spodu. W górnej części ucha, w tym w jego wnętrzu, na przedniej stronie kończyn, łap i palców włos krótki, na szyi włos dłuższy i bardziej obfity, prawie tworzący 'grzywę'.

Maść: Czarna z podpalaniem w odcieniu czerwonawym, płowym, żółtym lub jasnoszarym. Jednolicie czarne lub szare, śniade, czaprakowe - z maską. Biała plamka na piersi i jaśniejsza maść na wewnętrznej stronie nóg dopuszczalne, ale niepożądane. Nos zawsze czarny, bez względu na umaszczenie. Brak maski, bardzo jasne oczy, jasne lub białe znaczenia na piersi i wewnętrznej stronie nóg, jasne pazury lub rudy koniec ogona należy oceniać jako niedostatki pigmentacji. Podszerstek szary, z wyjątkiem psów jednolicie czarnej maści. Niedopuszczalna maść biała.

WYMIARY:
Psy: Wysokość w kłębie 60 - 65 cm, waga 30 - 40 kg.
Suki: Wysokość w kłębie 55 - 60 cm, waga 22 - 32 kg.

WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
Wady duże:
Wszelkie odchylenia od wzorca, mające znaczny wpływ na użytkowość psa. Uszy nisko osadzone, miękkie, nie dość sztywne, załamane. Znaczne braki pigmentacji. Braki zębowe, które nie są wadami dyskwalifikującymi. Wszelkie odchylenia od nożycowego zgryzu, które nie są wadami dyskwalifikującymi.
Wady dyskwalifikujące:
Agresja, lękliwość, nerwowość.
Stwierdzenie dysplazji w stopniu ciężkim.
Wnętrostwo jedno- lub obustronne, niedostatecznie rozwinięte jądra.
Ślady korekcji uszu lub ogona.
Wyraźne wrodzone lub nabyte wady budowy.
Braki zębowe: brak jednego przedtrzonowca P3 i jeszcze jednego zęba, brak kła, przedtrzonowca P4, trzonowca M1 lub M2, brak l3 lub więcej jakichkolwiek zębów.
Zgryz: tyłozgryz większy niż 2 mm, przodozgryz, wszystkie siekacze w zgryzie cęgowym.
Wysokość poniżej wzorcowej lub większa o ponad 1 cm od wzorcowej.
Abinizm. Maść biała, nawet i z czarną pigmentacją.
Włos okrywowy bez podszerstka, często z przedziałkiem na grzbiecie.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.