OWCZAREK NIEMIECKI DŁUGOWŁOSY

  Pochodzenie: Niemcy
Klasyfikacja: psy owczarskie i pasterskie

WRAŻENIE OGÓLNE

Owczarek niemiecki długowłosy jest psem nieco ponad średniej miary; wzrost w kłębie 60-65 cm dla psa i 55-60 cm dla suki, plus minus 1 cm; waga ok. 30-40 kg dla psa i 22-32 kg dla suki. Cechuje go nieco wydłużone ciało, silne i dobrze umięśnione, żywe usposobienie i wyostrzone zmysły. Dzięki właściwemu stosunkowi wysokości do długości tułowia oraz dobremu ustawieniu i kątowaniu kończyn ma łatwość znacznego wyrzutu nóg do przodu w kłusie i jest przy tym bardzo wytrzymały. Charakterystyczne cechy płci powinny być bardzo wyraźne. Jest bystry, czujny, przywiązany do swojego opiekuna i skłonny wobec niego do uległości. Psy tej rasy cechuje łatwość dostosowania się do każdej sytuacji. Są to psy chętnie wykonujące powierzone zadania,  śmiałe i wytrwałe.  W ich urzekającym spojrzeniu widać od razu niespotykaną u innych psów inteligencję i chęć uczenia się. Temperament zrównoważony, nawet na wystawach opanowany, bez oznak nadmiernego podniecenia.

GŁOWA

Powinna być proporcjonalna w stosunku do tułowia (długość ok. 40% wysokości w kłębie); nie za ciężka, w całości sucha, a między uszami w miarę szeroka. Długość mózgoczaszki równa się ok. 50% całej długości głowy. Czaszka oglądana z góry stopniowo i równomiernie zwęża się , poczynając od uszu aż ku czubkowi nosa.

Kufa, czyli pysk, mocna, długa, sucha i szeroka; grzbiet nosa prosty, o linii prawie równoległej do przedłużonej linii czoła. Policzki lekko zaokrąglone, ale nie wystające. Szczęka i żuchwa silnie rozwinięte. Wargi suche, dobrze przylegające.

Uzębienie bardzo silne, zdrowe, pełne (42 zęby: 20 w szczęce i 22 w żuchwie). Zgryz nożycowy z dobrze przylegającymi do siebie siekaczami szczęki i żuchwy. Między zębami nie powinno być większych odstępów. Uścisk powstały między szczękami może wynosić nawet około 1.6 tony na centymetr kwadratowy.

Oczy średniej wielkości, w kształcie migdału, osadzone lekko skośnie, nie wyłupiaste , o barwie dostosowanej do umaszczenia. Spojrzenie żywe, spokojne, świadczące o pojętności.

Uszy średniej wielkości, wysoko osadzone, u nasady szerokie, stojące, zwężające się w ostry wierzchołek , z małżowiną skierowaną ku przodowi. Ucho załamujące się - jak u owczarka szkockiego - jest spotykane, lecz jest wadliwe. Szczenięta do 4 miesiąca, a nawet i do 6 miesięcy mają uszy zwisające lub stulone do wewnątrz. Wiele psów podczas ruchu lub spoczynku w postawie leżącej kładzie uszy na szyi, co nie jest jednakże wadą.

SZYJA

Silnie umięśniona, średnio długa, bez podgardla i luźnej skóry; w podnieceniu podniesiona , poza tym noszona prawie poziomo.

TUŁÓW

Długość tułowia powinna wynosić ok.110-117% wysokości psa w kłębie. Psy o kwadratowym formacie sylwetki (jak u owczarka belgijskiego) nie są pożądane.
Kłąb długi, wyraźnie wzniesiony i łagodnie przechodzący w linię grzbietu.
Klatka piersiowa głęboka (około 45-48% wysokości w kłębie), długa, sięgająca daleko do tyłu, z wyraźnym przedpiersiem, lecz nie za szeroka. Żebra długie, ale nie beczkowato wygięte, ani płaskie.
Grzbiet prosty i silnie rozwinięty, na odcinku od kłębu do krzyża niezbyt długi. Brzuch podciągnięty. Lędźwie krótkie, szerokie i silne; zad długi, lekko opadający.

KOŃCZYNY

Kończyny przednie. Łopatki długie, ukośnie ustawione, płasko przylegające, dobrze umięśnione, nie wysunięte ku przodowi. Przedramię oglądane ze wszystkich stron proste. Nadgarstki niezbyt strome.
Łapa - śródręcze lekko odstawione (ok.20%), palce krótkie, wypukłe. Ściśle zwarte w piąstkę, opuszki twarde, ale nie szorstkie; pazury krótkie, mocne. Wilcze pazury, nieraz nawet podwójne, występują na tylnych kończynach dość często. Nie stanowią wady, ale nie są pożądane; powodują szerokie rozstawienie nóg i mogą być przyczyną okaleczenia.
Kończyny tylne. Uda szerokie, silnie umięśnione, dość długie, ukośnie ustawione do podudzia. Staw skokowy silny. Kąt w stanie kolanowym około 120 stopni!

OGON

Puszysty, sięga do stawu skokowego, czasami dłuższy, ale nie ciągnący się po ziemi, tylko przy końcu odgięty na bok. W odprężeniu opada lekko wygięty, zaś w podnieceniu i w ruchu bardziej wygięty i noszony wyżej, lecz nie ponad linię poziomą. Przycinanie ogona jest niedopuszczalne.

SZATA

Sierść podwójna, z podszerstkiem. Włos okrywowy możliwie gęsty, prosty i twardy, i mocno przylegający, nie nastroszony. Głowę, przednią stronę nóg, łapy i palce, pokrywa krótka sierść, zaś szyję dłuższa i bardziej gęsta. Na tylnej stronie nóg przednich i tylnych sierść jest dłuższa. Na pośladkach dłuższe włosy tworzą umiarkowane "portki".

Maść. Czarna, żelazista, popielata, czerwono żółta, czerwonobrązowa z siodłem; jednolita, bądź z regularnymi czerwonobrązowymi do biało szarych oznakami, żółta z czarnym siodłem.
Maść szczeniaka można ustalić ostatecznie dopiero po zmianie okrywy pierwotnej na wtórną, po zakończeniu porostu włosów pokrywowych.

WADY

WADY POWAŻNE

wszelkie braki obniżające przydatność użytkową

wady uszu: osadzenie poziome lub zbyt niskie, obwisłe, stojące ale zbyt miękkie

poważne wady pigmentacji

obniżona ogólna wytrzymałość

wady uzębienia: wszelkie odchylenia od zgryzu nożycowego albo formuły dentystycznej

wypukła górna linia grzbietu (grzbiet chartowaty)

WADY ELIMINUJĄCE

słaby charakter, agresywność lub niezrównoważenie

z dysplazją stawu biodrowego

nieprawidłowo ukształtowany ogon lub uszy

brak kątowania kończyn tylnych w stawie kolanowym

wady uzębienia, takie jak: brak jednego zęba P3, 
brak kła, zęba P4, zęba M1 lub M2;  
brak w sumie 3 lub więcej zębów

wada zgryzu: tyłozgryz powyżej 2mm, przodozgryz, zgryz cęgowy (siekacze na styk)

przekroczenie o ponad 1 cm górnej lub 
dolnej granicy wzrostu

albinizm

białe umaszczenie (nawet przy ciemnych oczach i pazurach)

podwójna długa sierść (tzw. "kosmata" - włos okrywowy źle przylegający, nastroszony)